PERIODIEK # 6 - Filter, Revolver, Het Liegend Konijn en De Brakke Hond

Rubriek die terug is van weggeweest en weer op regelmatige basis het (literaire) tijdschriftenlandschap afschuimt en minstens maandelijks een selectie brengt van periodiek gedrukt papier:
Filter is het meer dan voortreffelijke vaktijdschrift voor vertalers, uitgegeven door Vantilt. Het biedt ook voor de brede literatuurgeïnteresseerde regelmatig een bevredigende inkijk in de werkkeuken van de vertaalpraktijk. In het nieuwste nummer van Filter komt de klemtoon te liggen op de verdiensten van Hugo Claus als "fabuleuze, soms ook mysterieuze vertaler." Vier bijdragen gaan na wat het geheim is van zijn teksten, met onder meer Ton Naaijkens ('Claus als resoluut poëzievertaler'), Stéphanie Vanasten ('de dichter Claus als vertaler'), Onno Kosters over de vertalingen van Samuel Becketts Stirring still en Herman Jacobs, die twee Duitse vertalingen van Het Verdriet van België met elkaar vergelijkt. Verder bevat het blad een bijdrage van Henri Bloemen, waarin hij over de vertaalwetenschap reflecteert, en een lading eerder vakgerichte artikelen.

Het tijdschrift Revolver heeft voor zijn honderdnegenendertigste nummer een gelegenheidsredactie onder de arm genomen, die een ongewone vorm van eerbetoon op het getouw zet voor Joris Gerits, essayist, dagboekschrijver en hoogleraar aan de Antwerpse universiteit. Gerits is vanaf 1 oktober met emeritaat gegaan. Aangeblazen door de voetnotenmanie van Atte Jongstra bestaat dit huldebetoon uit 365 voetnoten voor Gerits en dat mag ironisch heten, aldus het voorwoord. Want "de voetnoot, zo luidde de nauwelijks onderbouwde hypothese, is in de ogen van Gerits, een teken van zwakte, een gevallen getuige van de losbandigheid van de tekst die door de schrijver niet meer in de hand kon gehouden worden." De gelegenheidsredactie van Revolver stelde daarom een team van 175 Gerits-specialisten aan die op zoek gingen naar "het gebrek van Gerits", en dat vooral zochten in zijn dagboek 365, "het voetnootloze magnum opus". Dat leidde tot 364 annotaties van de meest uiteenlopende literatoren, onderzoekers, boekenmensen, kennissen van Gerits en kunstenaars: uit de aard van de zaak vaak nogal "incrowd", maar meestal genietbaar én vol warmte, een document waarin uiteindelijk een universum en een tijdperk bij elkaar zijn gedreven in springerige lemma's. De voetnoot is trouwens populair in het Vlaamse literaire tijdschrift dezer dagen: Arnoud van Adrichem stelde voor DW B onlangs ook een dossier samen over voetnoten, getiteld In de kruipruimte van de literatuur. Over voetnoten (april 2008)

Het Liegend Konijn, het poëtische troetelkind en eenmanstijdschrift van Jozef Deleu, blijft stug zijn franjeloze aanpak trouw: een portie nieuwe gedichten, zonder veel poeha gebracht, 'uit het nest geroofd', met telkens een pak debutanten die in de vuurlinie worden gestuurd. Nieuwe(re) namen als Wesley Albstmeyer, Jan De Bas, Anna De Bruyckere, Liesbeth Lagemaat en Ons Erfdeel-redacteur Bart Van der Straeten wisselen af in dit Liegend Konijn af met vers werk van een poëziekanon als Gerrit Komrij of gevestigde waarden Miriam Van hee, Luuk Gruwez en Bernard Dewulf. Opvallend is ook de aanwezigheid van journalist Filip Rogiers als dichter. Voorts tekenen onder meer ook present: Paul Demets, K. Michel, Esther Jansma, Hans Groenewegen, Bart Stouten en Marjoleine De Vos. In totaal bevat dit poëziebad 161 gedichten van 26 dichters.
De Brakke Hond, dat de laatste tijd met enige (digitale) metaalmoeheid kampt (of gebrek aan sterke schouders om het blad te stutten), bracht zopas toch met enige zwier zijn honderdste nummer uit. Ook hier is voor een "pak van Sjaalman"-achtige formule geopteerd door de samenstellers. Aan iedereen die - vermoeden we - iets met De Brakke Hond te maken had, werd verzocht om een quote in te leveren en dat mocht gaan om "een volzin, een terloopse terzijde tussen gedachtenstreepjes - eventueel een nog te gebruiken gedachte die u al jaren in de la hebt liggen." Ook versregels, kwatrijnen of desnoods een limerick, een interviewcitaat of aanverwante bleken mogelijk. Wel dienden de woorden "noodzakelijk" en "essentieel" te zijn. De optocht van quotes start bij Dimitri Verhulst om te eindigen bij de overleden Kamiel Vanhole, met daartussenin zowel kruim als kruimels van de Nederlandstalige letteren. En Johan Vandenbroucke, DBH-man met lange staat van dienst en intussen boekhandelaar van De Zondvloed, die ons terecht meedeelt: 'Het enige boek waar je ooit spijt van krijgt, is dat wat je niet gekocht hebt." Het honderdste nummer van De Brakke Hond in honderd en enige quotes is een verzameling met ups en downs (sommigen maken er zich wat haastig vanaf, andere citators stellen teveel hun ijdelheid voorop, de selectiecriteria zijn niet altijd duidelijk) maar er zijn woorden die we blindelings meesmokkelen naar ons citatenboek. Zoals deze van Jeroen Brouwers: "Om te schrijven is talent onontbeerlijk, en in even grote mate: bescheidenheid."
Tags: Periodiek
Geplaatst door Dirk Leyman op 03-11-2008
Verwante berichten
Periodiek
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening