PERIODIEK # 24 - Hollands Diep

Het motto van Hollands Diep is ‘Het leukste cultuurtijdschrift van Nederland'. En dat is niet ver bezijden de waarheid. Hollands Diep, onder hoofdredactie van Robbert Ammerlaan, is afwisselend, goed geschreven en met vaak een originele onderwerpkeuze.
Op het nieuwste nummer prijkt een foto van popidool Lady Gaga: een meisje uit Manhattan dat met dansbare popliedjes en vooral een mediageniek, provocerend imago de wereld heeft veroverd. De ‘vleesjurk' die ze droeg bij de MTV Music Awards (25 pond runderriblappen, aan elkaar gestikt met zwart garen, op het blote lijf gedragen) is haar meest recente wapenfeit. Hans Hartog den Jager zoekt in zijn artikel naar een verklaring voor de mateloze populariteit van dit ‘culturele fenomeen'. Die is tamelijk ontluisterend, maar niet opzienbarend: ‘als je het ver wilt schoppen in de wereld hoef je niets te melden te hebben, als je het maar briljant verpakt'.
Wie wel wat te melden heeft is Arnon Grunberg. Pieter van den Blink ontmoet de schrijver in zijn woonplaats New York, naar aanleiding van zijn nieuwe roman Huid en haar. Over zijn emigratie zegt hij: ‘Nederland is toch wel erg op zichzelf gericht. Het is een vissenkom. Dan is het op z'n minst goed om te ervaren dat er nog andere vissenkommen zijn.' Uit het interview blijkt ook nog maar eens dat om zo veel te schrijven als Grunberg (zijn eigen weblog, zijn dagelijkse columns voor de Volkskrant en de wekelijkse voor de VPRO-gids, zijn rubriek in Vrij Nederland, zijn stukken voor NRC Handelsblad, zijn wekelijks verhaal voor het radioprogramma De Avonden, zijn bijdragen aan het PEN-blog, aan Wordt vervolgd, het tijdschrift van Amnesty International, aan HUMO, en uiteraard zijn romans) er één duidelijke prioriteit moet zijn: schrijven. Van den Blink vraagt hem of zijn ‘nadenken over de wereld altijd in het teken [staat] van het schrijven. Grunberg: "Als ik eerlijk ben wel. Dat betekent niet dat het schrijven een van moraliteit gespeende activiteit is. Een verhaal is een vehikel voor kanttekeningen bij een moraal. Het aardige van een verhaal is dat je kan laten zien hoe moeilijk het is om een oordeel te vellen". Het is een boeiend interview, waar Grunberg nu eens niet naar zijn privé-leven wordt gevraagd, of alleen op een manier die hout snijdt en betrekking heeft op zijn werk. Grunberg en Van den Blink wisselen verder van gedachten over onverschilligheid, geluk en over de aanwezigheid van de Holocaust in zijn nieuwe roman.
Hollands Diep brengt ook nog een voorpublicatie van de biografie over cabaretier Toon Hermans en laat hedendaagse bewonderende vakgenoten aan het woord over de nu tien jaar geleden overleden en ongrijpbare zanger. Verder schrijft romancier Marcel Möring over idool en zielsverwant Stephen Fry die onlangs het tweede deel van zijn autobiografie publiceerde en publicist Bas Heijne over het reisverslag The Tenth Parallel, van de Amerikaanse journalist en dichter Eliza Griswold. Zij reisde hiervoor langs de tiende breedtegraad om te zien hoe christenen en moslims naast elkaar leven. "Ze heeft een scherp oog voor de innerlijke tegenstrijdigheden van haar gespreksgenoten, die vaak in een tolerante, pluriforme omgeving zijn opgegroeid, maar op een gegeven moment geradicaliseerd zijn geraakt", schrijft Heijne, die onder de indruk is over het boek.
Arjan Peters die in zijn rubriek ‘objet d'amour' auteurs en kunstenaars vraagt naar hun geliefde object, "een ding dat altijd in de buurt moet zijn en waar een verhaal aan vastzit", sprak dit keer met Franca Treur, die het afgelopen jaar debuteerde met Dorsvloer vol confetti, over een theeblikje. Ze kreeg het blikje in de koffie- en theewinkel waar ze wat bijverdiende tijdens haar studie in Leiden. Uit die tijd stamt haar voorliefde voor Chinese Yunanthee, met een peperige smaak.

Tags: Literaire tijdschriften
Geplaatst door Wineke de Boer op 10-11-2010
Verwante berichten
Periodiek
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening