Tachtigjarige Jef Geeraerts gefêteerd en bekritiseerd

De reportages van Jef Geeraerts in TerZake (zie o.a. hier en hier), waarin hij na vijftig jaar naar Kongo terugkeert, blijven veel reacties uitlokken. Uitspraken over de Congolezen als "werken doen ze zo weinig mogelijk" en "zonder zweep kon je niets bereiken" zetten her en der kwaad bloed. Patrick N'Siala Kiese, de zakelijke leider van de allochtone organisatie Kif Kif, is in zijn opiniebijdrage 'De terugkeer van "Kuifje" Geeraerts naar Congo' verre van tevreden met het Congobeeld dat de schrijver van Black Venus schetst. De reportage is volgens hem "kenmerkend voor de nog heersende kritiekloze, herkauwde en paternalistische visie van Vlaanderen en haar verleden als kolonisator". N'Siala Kiese: "Opvallend aan de meeste reportages die nu uitgezonden worden, is dat ze vertrekken vanuit een Belgisch-Congolees perspectief. Zelden wordt deze onafhankelijkheidsstrijd ingepast in zijn bredere context. (...) Bij Geeraerts is niet alleen de invalshoek problematisch, maar ook zijn bewoordingen en interpretatie van de feiten. (...) Kenmerkend voor Geeraerts en veel oud-kolonialen is de postkoloniale nostalgie van ‘vroeger was het allemaal beter'. En steevast worden wij, kijkers, voorgesteld aan een moedige jonge Europeaan die als enige orde probeerde te scheppen in de chaos."

 

Ook Kongokenner Ludo De Witte was op Apache scherp voor Geeraerts: "Een stapel tentoonstellingen, boeken, essays, opiniestukken, interviews, reportages en documentares wordt over kijker, lezer en luisteraar uitgestort. (...) De onderliggende gedachte delen ze allemaal: België heeft sinds 1960 wel aan macht ingeboet, maar ‘we' tellen vandaag nog altijd mee. Die grondtoon sluit naadloos aan bij de nostalgische kijk op Congo die we in boeken, programma's en tentoonstellingen zien opduiken. Het is een queeste naar le Congo des Belges, of wat ervan rest in architectuur, landschap en herinnering. Typevoorbeelden zijn de memoires van oud-kolonialen, het fotoboek van Carl De Keyzer en reisreportages zoals de onlangs uitgezonden Terzake-reeks over de terugkeer van oud-gewestbeheerder Jef Geeraerts naar Bumba".

Eerder reageerde de 'verstoten' dochter van Geeraerts, Ilse Geeraerts, verbolgen in een interview met De Standaard. "'Het was komedie. (...) Hij speelt nog altijd de rol van koloniale macho," aldus de dochter die in Kongo is geboren. "Zijn bijnaam was de man met de zweep. Na vijftig jaar is hij daar nog altijd trots op. Is het onderhand geen tijd om tot inzicht te komen? Ik vind het een schande dat iemand met de intelligentie van mijn vader niet over zijn lippen krijgt dat hij mee schuldig is aan de puinhoop die Congo vandaag is."

 

De tachtigjarige Geeraerts wordt vanavond in de bloemen gezet op het slotfeest van de Literaire Lente in Gent. Chantal Pattyn interviewt in De Bijloke Jef Geeraerts en spreekt met bevriende auteurs, onder wie Stefan Hertmans en Erwin Mortier. Jef Geeraerts leest voor uit de nieuwe editie van de Gangreen-cyclus. Binnenkort verschijnt bij De Bezige Bij het boek van Erwin Mortier over zijn reis naar Congo die hij samen met Jef Geeraerts maakte.

Tags: Nederlandse literatuur, Polemiek
Geplaatst door Hans Cottyn op 30-04-2010 om 12:51
Verwante berichten
Reacties

De benadering in Terzake was misschien wel eenzijdig, maar je moet dit in de juiste context zien. Het was een reportage over Geeraerts' ervaringen in Congo en niet over Congo in het algemeen. Daarom vind ik de kritiek ongepast en ongegrond. Dit geldt trouwens ook voor de memoires van de oud-kolonialen. Is het trouwens niet logisch dat we als Belgen uitermate geïnteresseerd zijn in de Belgische aanwezigheid in Congo en hoe deze tot een einde kwam? Ik denk trouwens dat de meeste lezers/kijkers volwassen genoeg zijn om bepaalde uitspraken met een korrel zout te nemen.

geplaatst door KG op zaterdag 01 mei 2010 om 10u36
Geef uw mening