Veel aandacht voor Franse vertaling van 'Omega Minor'

De Vlaamse auteur Paul Verhaeghen krijgt veel weerklank met de Franse vertaling van Omega Minor, die kortelings is verschenen als Omega Mineur bij de kleinere uitgever Editions le Cherche Midi, in de reeks 'Lot 49' (meteen een verwijzing naar Thomas Pynchon). Merkwaardig is dat het boek door vertaler Claro in het Frans uit het Engels is vertaald, de taal waarin Verhaeghen de in het Nederlands geschreven roman uit 2005 zelf heeft omgezet.

De 640 pagina's tellende roman waarin cognitieve psychologie, kwantumfysica, seks en de holocaust bizarre allianties aangaan, is onder de aandacht gekomen van Pierre Assouline, Le Monde-chroniqueur en een van 's werelds gereputeerde literaire bloggers op La république des livres. Assouline reageert in zijn lange stuk La folie Verhaeghen eerder genuanceerd én is af en toe van zijn sokken geblazen. "Het is een overvloedige, enorme, getroebleerde roman, gek van ambitie, beklemmend en verwarrend door zijn dichtheid, thriller en ideeënroman in één." Assouline spreekt ook van "een stortvloed" en "een totaalboek." Niet geheel verwonderlijk duiken er al eerder gemaakte vergelijkingen met Thomas Pynchon, Richard Powers en John Barth op. "Voilà donc Oméga mineur écrit dans une langue chahutée par un scientifique azimuté, passionné de coïncidences jusqu'à en tirer des pages et des pages inattendues, qui lit à l'oreille et écrit pareillement. Idéal pour raconter la folie du siècle passé": "Het is het soort roman waar men versuft weer uit tevoorschijn komt, vaststellend dat je bijlange niet alles begrepen of gevolgd hebt. Wat te verkiezen is boven de lectuur van voortkabbelende romans waarin alles op zijn plooi valt, maar in feite niets gebeurt. En die men in dezelfde staat verlaat als men er is binnengetreden."

Vrijdag kwam ook de Franstalige Belgische krant Le Soir met een recensie. Pierre Maury maakte gewag van een "complexe roman die veel meesterschap toont en die scherp afsteekt tegenover de gemiddelde kwaliteit van de literaire productie."   

Eerder had Magazine Littéraire ook een gunstige recensie gewijd aan het boek, al ontdekte het ook enkele "défauts de ses qualités". Een recensie in Les Inrockuptibles (Livres: historiquement incorrects) wekte dan weer de toorn op van Verhaeghen op zijn blog, omdat ze de 'twist' van de plot weggaf: "Who the fuck do these fucking fuckhead reviewers who fuck their readers by giving the fucking surprise away fucking they are?" Verhaeghen houdt op Babylon Blues (in het Engels) nauwlettend bij hoe de vlag ervoor hangt met zijn boek.

Tags: Nederlandse literatuur, Polemiek
Geplaatst door Dirk Leyman op 03-05-2010
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening