PERIODIEK # 16 - Special 'Nouvelles Littératures françaises'

Het tijdschrift Les Inrockuptibles behoort al jarenlang tot onze geliefkoosde Franse magazinevoorraad, vanwege zijn prettige schrijftrant en vermogen om zowel popmuziek, nieuwe media, televisie, kunsten en literatuur op een soepele, speelse en tegelijk ook dwarsige manier te verenigen. Regelmatig komt Les Inrockuptibles aandraven met themanummers, die je bijna blindelings kunt aanschaffen. Zo verscheen onlangs - naar aanleiding van het Parijse Salon du Livre - de special Nouvelles Littératures Françaises, waarin de redactie een status questionis opmaakt van de hedendaagse Franse letteren. Daarbij wordt zonder schroom geput uit het indrukwekkende interviewarchief dat Les Inrocks de voorbije jaren wist op te bouwen. Zo lezen we diepgaande en genuanceerde gesprekken met Emmanuel Carrère, Régis Jauffret, Goncourtwinnares 2009 Marie NDiaye, Olivier Cadiot, Jean-Philippe Toussaint, Michel Houellebecq, Laurent Mauvignier, Marie Darrieussecq, Eric Reinhardt en Tristan Garcia. Het gaat om gesprekken die dateren uit de periode 2002-2009, maar telkens van een nieuwe, situerende inleiding zijn voorzien.

In haar voorwoord tot het nummer traceert critica Nelly Kaprièlian een aantal krijtlijnen van de hedendaagse Franse literatuur, die de voorbije jaren haar aureool grondig heeft opgepoetst, maar in het buitenland met weliswaar veel gedateerde vooroordelen over stoffige eruditie of classicistische breedvoerigheid moet blijven afrekenen. 

Kaprièlian wijst bijvoorbeeld op de manier waarop de realiteit is binnengeslopen in het werk van Garcia, Ndiaye of François Bégaudeau (Entre les murs) en uiteraard is er de 'autofiction' van Christine Angot en Catherine Millet. Intrigerend is ook hoe de Geschiedenis met de Grote G wordt aangewend door zo verschillende schrijvers als Yannick Haenel (Jan Karski) en Jonathan Littell (Les bienveillantes). En dan zijn er de aartspessimisten (of zijn het nihilisten?) als Michel Houellebecq en Régis Jauffret. Welzeker wijst Kaprièlian ook op de 'visuele poëtische'  en cinematografische precisie van minimalist Jean-Philippe Toussaint (foto) in zijn drieluik Faire l'amour, Fuir en La vérité sur Marie.

Na de interviewreeks is er ruimte voor de 25 schrijvers die het decennium ten volle hebben gekleurd: uiteraard stuiten we op namen als Patrick Modiano, Philippe Djian, Pascal Quignard, Tanguy Viel, Virginie Despentes, Annie Ernaux, Pierre Guyotat, Jean Rolin en Jean Echenoz. In het luik 'Bibliothèque Nationale' serveert L.I. vervolgens een 'sélection des 50 livres essentiels des années 2000", met als absolute lievelingen van de redactie Emmanuel Carrère en Jean-Philippe Toussaint die elk met drie boeken vertegenwoordigd zijn. Opvallende afwezige: Philippe Claudel. Droevig is het verder  vast te stellen dat heel wat van de 50 opgesomde boeken geen Nederlandse vertaling meer hebben gekregen. In de bijdrage 'Lost in Translation' wordt trouwens alarm geslagen over het belabberde aantal vertalingen van Franse romans in de Verenigde Staten en wordt gespied naar de oorzaken van dit verschijnsel. Les Inrockuptibles kijkt voorts in de glazen bol en ziet de aflossing van de wacht komen van Matthias Enard (Zone), Alizé Meurisse, François Beaune of Philippe Vasset.

Ons punt is allicht duidelijk: wie ook maar één sprankel interesse vertoont in de Franse literatuur, moet dit schrandere nummer alsnog als de wiedeweerga zien op de kop te tikken. Het levert inzicht in een literatuur die vaak veel vitaler is dan tal van eindeloos gehypte nieuwe boekengigs uit de Angelsaksische wereld.

Tags: Franse literatuur
Geplaatst door Dirk Leyman op 04-05-2010
Verwante berichten
Periodiek
Reacties

Sommige artikelen zijn op de site te vinden. Zoals: http://www.lesinrocks.com/actualite/actu-article/article/pourquoi-les-americains-ne-lisent-pas-les-romans-francais

geplaatst door Claire op woensdag 05 mei 2010 om 11u34
Geef uw mening