PERIODIEK # 18 - Nynade

In een uithoek van het land bestaan er literaire tijdschriften waar je zo dreigt overheen te kijken. Omdat ze kwalitatief geplaagd worden door ups en downs? Omdat ze onvoldoende de aandacht trekken? Omdat ze te hobbyistisch zijn? Wie zal het zeggen. Nynade is zo een bijzonder specimen, bestierd vanuit het Zuid-Hollandse Leerdam en uitgegeven door de Nymfaeum Pers. Er is weinig peil te trekken op de redactionele lijn en daardoor krijg je van alles wat voorgeschoteld, en de ene keer is het raak, de andere keer een pijnlijke miskleun. Nynade gaat er prat op dat het kunst & letteren samenbrengt.

Nummer 11 - april 2010 - opent met een nogal oppervlakkig essay van Paul Roelofsen over de Portugese auteur Fernando Pessoa. Conclusie: "Fernando Pessoa was een zaal vol spiegels, bedrieglijke spiegels zoals hij zelf zei. Helaas, die van de bevrijdende lach ontbrak daarin." Tja.

Vervolgens trekken we naar Wit-Rusland waar Nina Leskovic en Anna Turkich een interview volvoerden met de kunstenaar Leonid Shchemelev. "Mijn diepe overtuiging is dat je kunst alleen kunt begrijpen, wanneer je er direct mee in aanraking komt", stelt hij vast en daar tuimel je niet meteen omver van. En verder: "Voor mij vormt dit een grondbeginsel: ik aanbid Wit-Rusland, ik houd van de landschappen, ik bewonder de mensen." Als klapper: "Ik kan werkelijk niet begrijpen waarom iemand esthetische belangstelling voor lelijkheid kan hebben." Juist, ja.

Op het omslag van het aprilnummer prijkt 'Het Pelsken' van Rubens en dat werk komt ter sprake in het essay van ene Sierksma, die het naakt in de schilderijen van Lucian Freud onder de loep neemt. Hij analyseert "verwante begrippen als naakt, bloot en vlees". Hij stelt vast dat "een lijkachtig grijs" de geschilderde lichamen van Freud domineert. "De naakten van Freud lijken op geïsoleerde insecten die de liefhebber door een vergrootglas mag observeren. Ze geven je een gevoel van pracht, maar ook boezemen ze het enge in dat uitgaat van koudbloedige insecten." Het essay bevat een aantal interessante aanzetten, maar is niet consistent en af en toe pedant. Rina Spigt vergelijkt de verhalen van Franca Treur uit Dorsvloer vol confetti met de herinneringen van haar moeder, maar veel levert dat niet op, behalve een paar gemeenplaatsen. Verder is er veel poëzie van wisselende kwaliteit. De algemene indruk is dat Nynade qua inzendingen de lat niet erg hoog legt en blij toe dat is het blad volraakt. Terwijl voor de vormgeving wel meer inspanning wordt geleverd. Kwalitatief ondermaatse teksten (zoals deze van Jan Wychers, Speelgoed voor de ziel) ontsieren Nynade te vaak. En nogal wat essays missen pregnantie in de formulering én samenhang. 

Tags: Literaire tijdschriften
Geplaatst door Dirk Leyman op 12-06-2010
Verwante berichten
Periodiek
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening