Literair supplement - aflevering 3

Selectie van de belangrijkste literatuurrecensies- en bijdragen/interviews in een aantal vooraanstaande Nederlandse en Vlaamse kranten- en weekbladen, periode 31-7 juni. Nog even benadrukken dat (niet-literaire) non-fictie buiten het bestek van de rubriek valt. Rubriek in samenwerking met de Amsterdamse Athenaeum Boekhandel.

 

 Het met geelzwarte banners "Crimescene - do not cross" opgemaakte Uitgelezen-katern van De Morgen opende woensdag met "Het hoge Moorden." Op zoek naar de succesformule van de Scandinavische thriller belandt Anna Luyten bij filmproducent Soren Staermose die o.a. Mankells Wallanderserie en werk van Anne Holt en Liza Marklund op het witte doek bracht. Specialisten Fred Braeckman en Bart Holsters zouden een moord doen voor tien boeken en stellen voor dat je o.a. de nieuwste David Peace, Patrick de Bruyn en Matti Rönkä in de vakantiekoffer propt. Weinig enthousiasme wel voor een waslijst Vlaamse thrillers, al kunnen Lydia Verbeeck, Mieke de Loof en Bob Van Laerhoven de recensenten toch bekoren. In een apart kader focust Joost Houtman op het Italiaanse crimiwerk: Salvo Sotille en Giancarlo de Cataldo zijn namen om te onthouden. Onder de kop Misdaad loont stelt het duo Holsters/Braeckman nog tien boeken voor, naast de usual suspects als Grisham, Indridason e.a besteden ze ook terechte aandacht aan de Argentijn Guillermo Martinez, de onvermoeibare Andrea Camilleri (foto) en Martin Walker, schepper van Bruno, de sympathiekste flik aller tijden. En er is nog meer: de lezers krijgen ook de aanraders mee van Luc Deflo, Stan Lauryssens, Jos Pierreux, Bob Van Laerhoven, Johanna Spaey en Tomas Ross. (JE)

In de Standaard der Letteren besprak Kathy Mathys vrijdag de nieuwe roman van Pearl Abraham, Hemelse golven, "een aangrijpende roman over een religieuze zoektocht en de lokroep van het avontuur." In een vermakelijk stuk buigt Mark Cloostermans zich over een paar nieuwe debutanten, afgeserveerd als Starbucks-debutanten: "ze kondigen geen schrijverschap aan. (...) Voor wie niet bekend is met dat merk: Starbucks is een Amerikaanse keten van siroopwinkels, waar af en toe een koffieboon in het suikergoed gesmoord wordt." En: "Je zou de auteurs niet de kost willen geven die een waardevol oeuvre schreven met hun ijdelheid als enige motivatie." Worden door Cloostermans over de knie gelegd: Hester Carvalho - De liefhebber; Tonie Mudde - Spaghetti Spoetnik; Maaike Schutten - Bakfiets Blues; Henk Rijks, De kostwinner ("Als het boek goed verkoopt, zal je zien dat Rijks er een sequel aan breit") en Emily Gordts, Arty-farty ("karakterloos kostschoolmeisjesproza", "te vrezen valt dat Gordts denkt dat ze talent heeft."). Diezelfde recensent bespreekt ook Ongeduld van Stefan van den Broeck, "een gedurfde roman" over seks met minderjarigen, "Is Ongeduld als kunstwerk maar een mager beestje, misschien kan het wel dienen als aanzet voor een discussie." Verder een stuk uit The Guardian over Jonathan Coe's nieuwste The terrible privacy of Maxwell Sim, Alexandra De Vos over de vertaling van Die Wahlverwandschaften (Affiniteiten) van Goethe, "Zo stormachtig als de intrige is, zo koel en elegant heeft Goethe ze uitgewerkt.". De pas vertaalde mini-biografie van Peter Ackroyd over Edgar Allen Poe krijgt zwakke punten: "te opsommerig, weinig suspense of sfeeropbouw en een grondige analyse blijft achterwege", aldus Kathy Mathys. Marijke Arijs is kort en krachtig over de nieuwste Isabel Allende, ("de bijgelovigste schrijfster ter wereld"), Het eiland onder de zee: "Je hebt literatuur en lectuur, en wat deze schrijfster doet valt onder de tweede categorie." (DL)

 

In Knack interviewt Frank Hellemans Ilias-vertaler Patrick Lateur die Homeros' werk "in een ongemeen soepele spreektaal" heeft vertaald. Als de interviewer het over de roemruchte vijfvoetige jamben heeft, scandeert de vertaler prompt de aanhef van Gorters Mei. Tom Van Imschoot recenseert Ongeduld van Stefan van den Broeck waarin de voorbeeldige leraar Mork Kroon zijn liefde voor de kinderen niet meer vertrouwt.. of "een relevante proeve van kritisch realisme." Het tweede deel van de Reve-biografie De rampjaren 1963-1975 ontlokt Maarten Dessing het verzoek aan biograaf Nop Maas om na deel drie een handzame biografie te publiceren want "3.000 pagina's is alleen voor de ware Reviaan leuk." Philip Hoorne aanschouwt het Verzameld Werk van Jotie T'Hooft (foto); een verbluffend grote en chronologisch geordende verzameling van poëzie, proza, brieven en artikels die uitmondt in de 976 pagina's tellende "definitieve Jotie T'Hooftomnibus". Een huzarenstuk waarmee samenstelster Marie Lesy terugkeert naar de bron, het geschrevene, weg van het voyeurisme en de sensatie." (JE)

 

In de boekenbijlage van NRC-Handelsblad een groot interview met David Mitchell, en een bespreking van de Geschiedenis van de Nederlandse bibliofilie, die volgens Ger Groot "leest als een lange portrettengalerij van individuele verzamelaars", waardoor het boek "ook iets melancholisch" heeft. Jan Kuijper verrichtte volgens Arie van den Berg 'een duivelstaak' met de vertaling van de Liefdesliederen van Hadewijch, Ron Rijghard bespreekt K. Michel: "Het is geestig, het is goed gevonden en het snijdt hout". Margot Dijkgraaf ontdekt slechts een duistere samenhang in Dasa Drndic' Zonneschijn: "een lappendeken van teksten, waarbij het vaak gissen blijft naar de onderlinge samenhang". Stine Jensen boort Yann Martel de grond in: "een draak van een boek", en Marco Kamphuis bespreekt drie nieuwe delen in de Voetnoot-reeks Moldaviet en schrijft over Josef Skvorecky: "Haastige lezers moeten dit boek links laten liggen. Het gaat nergens heen, het bijt zich in de staart en biedt slechts subliem literair spel". Verder essays over architectuur, een internationale verkenning van het thrillergenre in onder meer Israël, Brazilië en India, Arjen Fortuin over Dicht bij Elsschot, "een kraakheldere en prachtig geïllustreerde biografische schets" en Atte Jongstra over De penisverkorter, dat "vele bewijzen levert dat de werkelijkheid het in onwaarschijnlijkheid vaak wint van de literatuur". Ten slotte aandacht voor het 'interessante' leven van Isaiah Berlin, "een soort Britse Karel van het Reve".

 

In De Volkskrant Xandra Schutte over de verkiezingen en bijbehorende boeken, Hans Driessen over de filosofische voetbalbespiegelingen van Jan Vorstenbosch, Edith Koenders over het 'onderkoelde debuut' Vogels die vlees eten en Aleid Truijens over Jan Wolkers' Brieven aan Olga, "een duur hebbedingetje voor de Wolkers-fan". De essays van Elif Batuman worden bestempeld als "literatuur van Russisch formaat (...), net zo wonderlijk, slim en absurdistisch', en thrillerauteur Camilleri slaagt er volgens Erwin Krijgsman in "ons leken met nieuwe aandacht naar al die meesterwerken van de grote Caravaggio te laten kijken". Maarten Steenmeijer is lyrisch over De Sagarra's roman Privéleven: "een verpletterende tekst, een vulkanische uitbarsting van diepe verontwaardiging en hartstochtelijke ironie die zich met geen enkel ander werk uit Sagarra's oeuvre laat vergelijken, binnen de Catalaanse literatuur op eenzame hoogte staat en in de wereldliteratuur een ereplaats verdient". Anneloes Timmerijes De grote Joseph komt er minder goed vanaf: "Ergerlijker dan de primitieve inhoud is het gedweep met taal". Ook een bezoek aan het verjaardagsdiner van de ooit zo gevreesde 90-jarige criticus van de Frankfurter Allgemeine Zeitung Marcel Reich-Ranicki (foto).

 

De Republiek der Letteren van Vrij Nederland pakte uit met een groot interview met David Mitchell (foto): "Men heeft het altijd maar over de verbeeldingskracht van de kunstenaar, maar niemand kan functioneren zonder verbeelding". Jeroen Vullings velt een ambivalent oordeel over Kees van Beijnums Een soort familie: "De term feelgood welt in mij op, waarmee ik bedoel: niks voor mij. Maar ook niet iets om boos op te worden." Tony Judts Het land is moe is volgens René Cuperus "een nietsontziende aanklacht tegen de zelfzucht, het geestloze materialisme en de asociale cultuurloosheid van de laatste jaren, the selfish decades" en Ernest van de Kwast wordt "een groot komisch talent" genoemd, wiens Mama Tandoori desalniettemin "niet helemaal lekker uit de verf komt". Verder leert de rubriek 'Wieleestwat(niet)' dat Alexander Rinnooy Kan Ian McEwans Solar op zijn nachtkastje heeft liggen, en Rita Verdonk Gesprekken in de middag van Bob Smalhout.

 

 In Dichters & Denkers (De Groene Amsterdammer) Jan Postma over de nog altijd actuele opvattingen van Isaiah Berlin. Marja Pruis over Herman Stevens, Piet Gerbrandy leest Brommerdagen van Jan Baeke: 'Altijd is er een verhaal, er zijn duidelijk verschillende sprekers, maar wie ze zijn en in welke situaties ze zich bevinden valt niet altijd na te gaan', en Kees 't Hart 'werd ingepakt' door David Mitchell; 'Hier gaat het om in deze roman: de onmogelijkheid afstand te nemen van de als 'uniek' en 'onvervangbaar' ervaren 'eigen' leefwereld.'

 

Arie Storm is in Het Parool enthousiast over de nieuwe Hans Münstermann (foto), Ik kom je halen als het zomer is: "weer helemaal Münstermann, en dat is inmiddels wel degelijk een kwaliteitsstempel geworden". Maarten Moll gaat in gesprek met thrillerauteur Arnaldur Indridason: "Geloofwaardigheid is het woord. In je karakters zitten en ze zo opvoeren dat de lezer denkt dat hij ze kan zijn." Nog meer aandacht voor het spannende boek met een dubbele bespreking van Charles den Tex' Wachtwoord en Onmacht, waarin Hans Knegtmans stelt: "Zo teleurstellend als Wachtwoord is, zo onderhoudend en inventief is Onmacht". Alle Lansu bespreekt De wetenden van Cartarescu: "Misschien is zijn soort schrijven wel een poging iets van de magische kinderblik in ere te herstellen". Verder Sebastian Jungers War en Hans Renders over de memoires van Theo Kars, waarin hij "met een mengeling van bravoure en humor vertelt over zijn benepen ouderlijke milieu".

Tags: Wereldliteratuur, Nederlandse literatuur, Amerikaanse literatuur, Duitse literatuur, Engelse literatuur, Literair supplement
Geplaatst door Johan Eeckhout/Dirk Leyman/Marleen Louter op 06-06-2010 om 22:08
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening