PERIODIEK # 22 - Magazine Littéraire - nummer 500

Van het Franse Magazine Littéraire is begin september het vijfhonderdste nummer verschenen. Bij die gelegenheid worden de vrouwelijke Franse auteurs in de schijnwerper gezet.

Het montere boekentijdschrift - dat in Nederland en Vlaanderen geen echt equivalent heeft - blinkt uit door zijn volledigheid. Het lijkt wel of de redactie er naar streeft elke roman die in Frankrijk uitkomt te recenseren. Daardoor valt het deze maand extra op dat de verder alomtegenwoordige Michel Houellebecq nog niet wordt besproken. Hoofdredacteur Joseph Macé-Scaron heeft het wel over Houellebecqs nieuwste roman in zijn editoriaal, maar een echte recensie staat er nog niet in.
Andere afwezigen die al wel elders werden besproken zijn Olivier Adam, Amélie Nothomb (beiden genomineerd voor de Prix Goncourt) en Philippe Claudel, die ook een nieuwe, lijvige roman uitbracht. Wel (gunstig) besproken worden de ook elders geroemde romans Le siècle des nuages van Philip Forest en Apocalypse bébé van Virginie Despentes.
Voor dit jubileumnummer heeft de redactie voor de rubriek ‘Enquête' eens rondgebeld met schrijvers uit het buitenland die iets aardigs willen zeggen over de huidige Franse literatuur. Er wordt gerefereerd aan het artikel van Donald Morrison dat in december 2007 in Time verscheen en waarin de Amerikaanse commentator de Franse cultuur dood verklaarde. Indertijd deed het artikel veel stof opwaaien in l'hexagone. Maar deze lofzang (bijna drie jaar na voornoemd artikel) op het humanisme en de creativiteit van de Franse literatuur komt wat krampachtig over. De globalisering krijgt de schuld. "Vandaag de dag, in deze moderne cultuur", zegt de Poolse schrijver Marek Bieczyk, "zijn we niet meer in staat meesterwerken te herkennen".
Het paradepaardje van Magazine Littéraire is telkens het maandelijkse dossier, een serie artikelen over een bepaalde schrijver, stroming of onderwerp. Ook het dossier van deze maand, gewijd aan Franse schrijfsters, biedt een keur aan degelijk geschreven stukken met allerlei vernuftige invalshoeken. ‘Les romancières françaises' is uiteraard een breed, maar dankbaar onderwerp dat zich goed leent voor artikelen over kopstukken uit de Franse letteren. Zo wordt er geschreven over Madame de Lafayette en haar roman La princesse de Clèves, George Sand en haar bijna incestueuze liefde voor haar jongere minnaars, Colette - van schandaleuze actrice tot respectabele schoonheidsspecialiste - en over de ‘onbegrijpelijke', maar immens populaire Marguerite Duras én over Françoise Sagan.


Maar ook minder bekende of zelfs totaal vergeten schrijfsters komen aan bod, zoals Hélène Bessette (foto): haar boeken waarin het ‘Frankrijk van kruideniers' er niet genadig vanaf komt, werden goed ontvangen, maar slecht verkocht. Bessette, "la petite institutrice roubaisienne n'est pas aimable, elle ne sera pas aimée". Verheugend nieuws is dat uitgeverij Léo Scheer al haar werk weer in druk heeft genomen.
Er is ook aandacht voor die tendens waar Franse schrijfsters het patent op lijken te hebben: de autofiction. Met Christine Angot als boegbeeld, Camille Laurens als slap aftreksel, en Cathérine Millet die uniek is in haar soort. Voor de nodige balans is er ook ruimte voor een overzicht van het werk van filosofen-schrijfsters Cathérine Clément, Hélène Cixous en Julia Kristeva.
Het dossier eindigt met een bespreking van het werk van Marie Ndiaye, die vorig jaar de Goncourt won met Trois femmes puissantes, binnenkort in Nederlandse vertaling bij De Geus. Een geweldige schrijfster die in staat is om je een fysieke reactie te bezorgen, vindt ook de journaliste van Magazine Littéraire: "Het is een uitdaging om één bladzijde te lezen zonder zwaar zeeziek te worden".

Tags: Franse literatuur, Literaire tijdschriften
Geplaatst door Wineke de Boer op 30-09-2010 om 00:10
Verwante berichten
Periodiek
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening