‘Stiltes' tussen Ruth Joos en Leonard Nolens zorgen voor memorabele radio

"Zelden voor een radio-interview mijn auto aan de kant gezet". En: "Je moet het maar doen, die stiltes durven laten vallen." De reacties op de site van Radio 1 logen er niet om, na het tergend trage interview tussen Ruth Joos en de dichter Leonard Nolens, gistermiddag in het programma Joos. Een radiomoment voor in de annalen, dat was de algemene teneur. Talloze lange, haast pijnlijke stiltes vielen er tijdens het twintig minuten durende gesprek over Nolens' nieuwe dichtbundel Zeg aan de kinderen dat wij niet deugen. Nolens, notoir afkerig van interviews, zei dat hij "de sociale intelligentie" miste om te praten: "Ik ben mijn werk, ik ken slechts dat. En ik heb veertig jaar doorgebracht in een kamer. Nochtans had ik graag een beroep gehad. (...) Ik ben in zekere zin niet van deze tijd." Joos gaf hem vooral de ruimte om te zwijgen, de tijd om te antwoorden. Maar de antwoorden kwamen zelden. Soms kaatste Nolens zelfs de bal terug. De luisteraars reageerden overwegend positief op dit merkwaardige stilteballet.
Ruth Joos beseft het achteraf maar al te goed: "Dit was een atypisch interview. Maar ik wilde vooral oprechte radio maken. Vijf jaar geleden zou ik zo'n gesprek nog niet aangedurfd hebben. Nu wel. Nu vaarde ik mee en zag ik wel waar we uitkwamen. Misschien valt dit gesprek zo op, omdat we live-interviews nog amper gewoon zijn. En stiltes al helemaal niet." Voor Joos gaat het om integriteit: "Ik gruwel ervan mocht men dit gesprek zien als een rariteitenkabinet. Je zit gewoon samen in een artificiële radioruimte met een van de meest integere kunstenaars van Vlaanderen. Dan moet je die in zijn waarde laten en geen showke opvoeren. Ik geloof dat hij het apprecieerde, want ik kreeg achteraf een warme handdruk."

Tags: Poëzie
Geplaatst door Dirk Leyman op 30-03-2011
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening