PERIODIEK # 32 - Kluger Hans

Het meest recente nummer van het Gentse literaire tijdschrift Kluger Hans ziet er van buiten uit als een zelf gekopieerde schoolkrant en een vignet waarschuwt voor een expliciete, ongetemd literaire inhoud. Vanbinnen ziet het er strakker uit.
Dit nummer is grotendeels gewijd aan de tiende verjaardag van het internationale poëzie-festival Krikri. De redactie van Kluger Hans, die experimentele dichters een podium biedt, vindt in de organisatoren van de Krikri-festivals (Maja Jantar, Jelle Meander en Helen White) zijn zielsverwanten. Want op Krikri is niks te gek: van muziek uit groenten tot optredens met ‘simpele middelen zoals kranten, een luchtverfrisser en een dictafoon', een eitje dat live wordt gelegd door de performer, of een stadwandeling met het publiek dat overal tegen elkaar kletterende houten stokjes draagt.
De drie organisatoren van wie de "openheid van geest een wezenskenmerk" is, zo schrijft de redactie in de inleiding van dit nummer, beantwoorden vragen via Skype over hoe het begon, de perfomers die hen nog helder voor de geest staan en de essentie van Krikri: "een positieve poëtische injectie in mijn directe leefomgeving" (Jelle Meander), "een omarmen van het volledige poëtisch spectrum, het wegstappen van het niche- of hokjesdenken" (Maja Jantar).


Kluger Hans drukt wat poëzie af van performers die geprogrammeerd stonden op het festival dat begin april plaats had in Gent. Elke dichteres (toevallig zijn het allemaal vrouwen) wordt in enkele alinea's helder geïntroduceerd. Het is goed dat daar de ruimte voor wordt genomen, want dat is wel nodig. Zo valt de Franse performancekunstenares Lucille Calmel (1969, foto) op door haar fysieke optredens met elektronisch vervormde stemgeluiden en filmfragmenten. Caroline Bergvall "wisselt in haar meertalige werk tussen visueel geïnspireerde poëziebundels en performance- en klankgerichte projecten, die vaak gebruik maken van gevonden teksten en het fonemische spanningsveld tussen het Frans en het Engels".

Hoe het op een podium overkomt weet ik niet, maar op papier slaan de gedichten geheid dood. Misschien is papier een té ouderwets medium voor deze nieuwerwetse experimenten. Opvallend is dat de gedichten van de jonge Duitse dichteres Nora Gomringer die slamteksten afwisselt met meer klassieke poëzie, het best leesbaar en ook het beste zijn. Je kunt je iets voorstellen bij het doktersbezoek of het "dichterstreffen" die het onderwerp zijn van de twee gedichten die hier zijn gepubliceerd.
Buiten het thema debuteert de Haarlemse korteverhalen-schrijver Joubert Pignon niet onaardig. Het genre van het zeer korte verhaal (z.k.v.) wordt hier vanuit een andere invalshoek beoefend: wat grimmiger, wat absurder dan hoe we het kennen van bedenker A.L. Snijders.

Tags: Literaire tijdschriften, Nederlandse literatuur
Geplaatst door Wineke de Boer op 04-06-2011
Verwante berichten
Periodiek
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening